معرفي سازه فضاکار

معرفي سازه فضاکار

معرفي سازه فضاکار

دوشنبه ۱۸ خرداد ۱۳۹۴ | 14:530 نظر976 بازدید

نياز به سرعت در طراحي و ساخت و همچنين علاقه به داشتن فضاهاي بزرگ و بدون اتکاء به ستون‏هاي مياني عوامل تعيين کننده در مهندسي ساخت و ساز به شمار مي‏رود که در همين راستا در اوايل قرن بیستم تعدادي از متخصصين مجذوب قابليت‏هاي منحصر بفرد سازه‏هاي فضاکار
( Space Frame ) شده‏اند و پاسخ بسياري از نيازهاي جديد را در اين سازه‏ها یافته‏اند و البته به نتايج بسيار مثبتي نيز دست پیدا کرده‏اند.
سازه‏هاي فضاکار سازه‏هایي منطبق و سازگار با اشکال و فرم‏هاي موجود در طبيعت مي‏باشند، فرم‏هاي طبيعي فرم‏هايي هستند که در جهت حرکت رويدادهاي طبيعي مسيري مستمر و قابل گسترش داشته باشند، به همين جهت سازه‏هاي فضاکار علاوه بر اينکه از صلبيت فوق العاده‏اي برخوردارند و از حداقل مصالح براي حداکثر استفاده سازه‏ها بهره مي‏گيرند، در جهت حداقل انرژي نيز رفتار مي‏کنند. همانگونه که از نام اين نوع سازه‏ها پيداست داراي اشکال سه بعدي هستند و به همين دليل رفتار کلي آنها را با استفاده از يک يا چند مجموعه مستقل دو بعدي نمي‏توان پيش بيني نمود.
بطور مطلوب يک سازه فضايي بايد شامل عضوهاي با طول مساوي باشد. بنابراين در عمل سعي مي‏شود که تعداد طول‏هاي متفاوت تا حد امکان کاهش يابد. تحقيقات توپولوژيکي پيشگامانه دکتر Mangeringhausen به کاهش تنوع معطوف بود و اختراع اتصال Mero او به خوبي مشکل مونتاژ را حل کرد.
وي با طراحي اتصال گرهي Mero (گوي مرو) توانست تا تعداد 18 عضو را با زواياي مختلفي در سوراخ‏هاي قلاويز شده که بر روي سطح آن پخش بودند متصل نمايد. با اين ترتيب علاوه بر ايجاد سهولت در ساخت (‌ بدليل استاندارد و يكسان سازي قطعات تكراري )‌ بسته‏بندي و حمل و نقل قطعات نيز به موضوعي ساده تبديل شد، زيرا بخش‏هاي مجزا، اندازه و وزن قابل کنترلي داشتند و به سادگي قابل بسته‏بندي بودند. در كنار موارد فوق اين اختراع جديد در نصب هم دگرگوني ايجاد نمود و اينكار را بصورتي متنوع امكان پذير نمود



دیدگاه خود را بیان کنید